2009 Η χρονιά του Darwin

0

Written on 6:10 π.μ. by Miss Twin Peaks

150 χρόνια μετά... Έχει αλλάξει κάτι;

To 2009 αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως η Χρονιά του Darwin (γνωστού ως Κάρολου Δαρβίνου) για να τιμηθεί η επέτειος των 200 χρόνων από τη γέννησή του και των 150 χρόνων από την έκδοση του έργου του «Η Προέλευση των ειδών». Αναμφισβήτητα ο Δαρβίνος ήταν ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες όλων των εποχών, καθώς οι ιδέες του κατόρθωσαν να επηρεάσουν όχι μόνο τις σύγχρονες επιστήμες αλλά και την τέχνη. Ο Darwin ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε και έδειξε ότι όλα τα είδη ζωής εξελίχθηκαν μέσα στον χρόνο από κοινούς προγόνους μέσω μιας διαδικασίας, την οποία ονόμασε φυσική επιλογή. Η θεωρία της εξέλιξης αν και στην αρχή αμφισβητήθηκε από διάφορους κύκλους, κυρίως από τους εκκλησιαστικούς, σκοπός των οποίων είναι να προωθούν την άγνοια, την προκατάληψη και τις ιδέες της άρχουσας τάξης, πλέον είναι αποδεκτή από τη συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων και συνεχώς ενδυναμώνεται με στοιχεία που προκύπτουν.

Η ανακάλυψη το 1960 της καθολικότητας του γενετικού κώδικα, ο οποίος είναι κοινός για κάθε μορφή ζωής, επιβεβαιώνει την ιδέα του Δαρβίνου. Παρόλαυτα, υπάρχει παγκοσμίως ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που αρνούνται τη θεωρία της εξέλιξης και προωθούν εναλλακτικές (και πλήρως αντι-επιστημονικές) ιδέες, όπως αυτή του ευφυούς σχεδιασμού (intelligent design).
Η λογική των κυρίων αυτών και υποστηριχτών της θεωρίας αυτής είναι η εξής:
η Βίβλος (ο λόγος του θεού!) δεν κολλάει με τη θεωρία της εξέλιξης (η οποία στηρίζεται από τόσα στοιχεία), αλλά ως γνωστόν ο Θεός έχει πάντα δίκιο, οπότε η θεωρίες του Δαρβίνου είναι λάθος. Εμείς λοιπόν οι Δημιουργιστές (Creationists) ας βρούμε ένα τρόπο να παρουσιάσουμε μια πιο επιστημονική εκδοχή της Βίβλου... Το πρόβλημα με αυτούς τους τύπους είναι το ότι προωθούν τέτοιες αντιεπιστημονικές και "επικίνδυνες" ιδέες ακόμα και στο χώρο του σχολείου, αντί να διδάσκουν τη θεωρία της εξέλιξης. Αυτά συμβαίνουν κυρίως στην Αμερική, η οποία κατά τη διάρκεια της θητείας του Bush έζησε το δικό της Μεσαίωνα. Τώρα αν οι υποσχέσεις του Obama να επιστρέψει η επιστήμη στη θέση που της ανήκει πραγματοποιηθούν θα είμαστε όλοι πιο ευτυχισμένοι.

Τι συμβαίνει όμως στην Ελλάδα; Όχι, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα... Με ένα εξωφρενικά τεράστιο αριθμό πιστών που ανεβαίνουν σκάλες με τα γόνατα, πιστεύουν ό,τι γράφει η Βίβλος, κάνουν τάματα και μιλούν με φανταστικούς αγίους περιμένοντας απάντηση, τα πράγματα μόνο καλά δεν μπορεί να είναι. Τι να περιμένουμε όμως, όταν στο σχολείο τα παιδιά βομβαρδίζονται με θρησκευτικά και διδάσκονται ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και ότι τους όρισε αφεντικά των πάντων; Κανονικά θα έπρεπε να διδάσκονται τη θεωρία της εξέλιξης - η οποία αναθεωρεί τη σχέση που έχει ο άνθρωπος με τη φύση - και όχι τους μύθους των δημιουργιστών. Ξέρουμε ότι τα έμβια όντα είναι μακρινοί συγγενείς μας και αυτό μόνο θα έπρεπε να μας κάνει λιγότερο αλλαζόνες και εγωϊστές... Οι απόψεις του χριστιανισμού όμως είναι ξεπερασμένες και μόνο να ενθαρρύνουν την καταστροφή του περιβάλλοντος μπορούν σε ώρες που η δημιουργία οικολογικής συνείδησης επιβάλλεται. Παρολαυτά, λόγω της αυξημένης εξουσίας των εκκλησιαστικών κύκλων στην Ελλάδα τα θρησκευτικά και η δημιουργία του ανθρώπου και του κόσμου από τον Θεό συνεχίζουν να διδάσκονται. Θυμάστε τις αντιδράσεις του κόσμου όταν καταργήθηκε η αναγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες; Θυμάστε τις έγινε, όταν μίλησαν για κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών;

Ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα να σας ενημερώσω για τον κύκλο ομιλιών που διοργανώνει 3 - 27 Φεβρουαρίου το
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο με θέμα τις ιδέες του Δαρβίνου. Για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων δείτε το link.

Για περισσότερες πληροφορίες:

Βήμα 1
Βήμα 2
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 30/7/2000

Υ.Γ.: Δεν θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για τη σχέση εξέλιξης - πίστης. Το τι συμβαίνει είναι εμφανές. Ένας Θεός που κάνει λάθη, μπορεί να ονομάζεται Θεός; Χμμμ.. Τεσπα! Και μια αποκαλυψη: Ο δημιουργός μας στην πραγματικότητα είναι το Ιπτάμενο Τέρας από Σπαγγέτι! :p

Μουσική, Τέχνη και αντίληψη του Πόνου

1

Written on 1:53 π.μ. by Miss Twin Peaks

Όλοι αναγνωρίζουμε τη σημασία του πόνου στη ζωή μας, αλλά για τους περισσότερους αποτελεί μια δυσάρεστη εμπειρία. Σύγχρονες έρευνες προσπαθούν να βρουν τρόπους μείωσης του πόνου με κάθε δυνατό τρόπο σε καταστάσεις όπως χειρουργικές επεμβάσεις, επισκέψεις στον οδοντίατρο και ασθένειες. Η Laura Mitchell και οι επιστημονική ομάδα της μελέτησαν την επίδραση της μουσικής και της τέχνης στην αντίληψη του πόνου ζητώντας από 80 εθελοντές (43 ήταν γυναίκες) να αφήσουν τα χέρια τους σε παγωμένο νερό για όσο αντέξουν (θέτοντας μέγιστο όριο τα πέντε λεπτά). Τα υποκείμενα "ταλαιπωρήθηκαν" τρεις φορές το καθένα υπό διαφορετικές συνθήκες. Στην αρχή έβαλαν τα χέρια τους σε μια λεκάνη ώστε να φτάσουν στη θερμοκρασία των 32 βαθμων Κελσίου. Έπειτα βούτηξαν τα χέρια τους σε κρύο νερό, η θερμοκρασία του οποίου ήταν 5 βαθμοί Κελσίου. Στην μια συνθήκη κατά τη διάρκεια του πειράματος άκουγαν την αγαπημένη τους μουσική (οι συμμετέχοντες άκουγαν από Johnny Cash μέχρι Verve!), στην άλλη κοιτούσαν ένα λευκό τοίχο και στην τρίτη επέλεγαν να βλέπουν ένα έργο τέχνης που τους άρεσε από έναν αριθμό, τον οποίο είχαν επιλέξει οι ερευνητές.


Ποια ήταν τα αποτελέσματα; Όπως βλέπετε στο διπλανό διάγραμμα (το πήρα από το εξαιρετικό site CognitiveDaily) οι συμμετέχοντες έκριναν τον πόνο λιγότερο σημαντικό και άντεξαν περισσότερη ώρα, όταν άκουγαν τη μουσική (Music) που τους άρεσε. Δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά στις άλλες δύο συνθήκες (No Distraction & Art). Στη συνθήκη της ακρόασης Μουσικής η γνώση των στίχων των τραγουδιών φάνηκε ότι διευκολύνει τον έλεγχο και τη μείωση του πόνου. Ακόμα, τα άτομα που άκουγαν καθημερινά τη συγκεκριμένη μουσική είχαν χαμηλότρα επίπεδα στρες στη συγκεκριμένη συνθήκη.

Αυτό που προκάλεσε εντύπωση σε αυτή την έρευνα ήταν τα αποτελέσματα που προέκυψαν από την αυτο -αξιολόγηση της ικανότητας των υποκειμένων να μειώσουν την ένταση του πόνου. Στη συνθήκη της Μουσικής η ικανότητα "ελέγχου" του πόνου ήταν ιδιαίτερα αυξημένη. Στατιστικά σημαντική αξιολογήθηκε η δυνατότητα μείωσης της έντασης του πόνου και στη συνθήκη της Τέχνης, κάτι που δεν φάνηκε να έχει αποτέλεσμα στην πράξη (όπως αναφέρθηκε παραπάνω, όταν τα άτομα έβλεπαν ένα έργο τέχνης, δεν κατάφεραν να αντέξουν για μεγαλύτερο διάστημα τον πόνο).


Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα επισκεφτείτε τον οδοντίατρο αντί για ένεση προτιμήστε το αγαπημένο σας CD (η μάλλον... mp3)!




Σημειώσεις: 1. ο πίνακας είναι του Francis Bacon

2. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για
τη συγκεκριμένη έρευνα στο
Cognitive
Daily