Η διαταραχή Tourette (ή αλλιώς σύνδρομο Gilles de la Tourette) είναι μια νευρολογική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Ο πρώτος που την περιέγραψε με εντυπωσιακή ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα ακρίβεια ήταν ο Georges Gilles de la Tourette το 1885. Μέχρι να υποπέσει στην αντίληψή του, η συγκεκριμένη διαταραχή αντιμετωπιζόταν σαν μια ακόμα μορφή υστερίας ή χορείας. Ο Tourette περιέγραψε τα τρια στάδια με τα οποία εξελίσσεται το σύνδρομο:
εμφανίζονται κινητικά τικ (τινάγματα του κεφαλιού, μορφασμοί, σκαρδαμυγμός-ανοιγόκλεισμα των ματιών.)
εκτός από τα κινητικά τικ, εμφανίζονται απλά φωνητικά τικ, (γρυλίσματα, βήχας)
σε αυτό το στάδιο κάνουν την εμφάνισή τους σύνθετα φωνητικά τικ όπως κοπρολαλία (αισχρολογία), παλιλαλλίαηχολαλλία (επανάληψη λέξεων που έχει πει το ίδιο το άτομο), (επανάληψη λέξεων που έχουν πει άλλοι
Το σύνδρομο αυτό δεν επηρεάζει την ευφυία των ατόμων ούτε άλλους παράγοντες, όπως το προσδόκιμο επιβίωσης. Η διαταραχή αυτή είναι πιο συχνή σε άνδρες με αναλογία 3:1 σε σχέση με τις γυναίκες και ξεκινά πριν την ηλικία των 18 ετών, συνήθως γύρω στα 7.
Η εμφάνιση της διαταραχής Tourette δεν έχει σχέση με άλλες ψυχολογικές διαταραχές και δεν είναι αποτέλεσμα νεύρωσης ή ψύχωσης. Έρευνες συνδέουν την εμφάνιση του συγκεκριμένου συνδρόμου με τη δυσλειτουργία των βασικών γαγγλίων. Τα βασικά γάγγλια είναι μια ομάδα πυρήνων στων εγκέφαλο και έχουν συνδεθεί με πολλές βασικές λειτουργίες, όπως η κίνηση και με γνωσιακές διεργασίες. Ελάχιστες έρευνες επαληθεύουν αυτές τις υποθέσεις προς το παρόν. Τα συμπτώματα της διαταραχής Tourette αντιμετωπίζονται με επιτυχία (85%) με τη χορήγηση αλοπεριδόλης. Σε κάποιες περιπτώσεις αποτελεσματική είναι και η ουσιά κλονιδίνη. Τα αποτελέσματα νευροψυχολογικών μελετών δείχνουν ότι τα άτομα με Tourette παρουσιάζουν κάποιες ανωμαλίες στις γνωσιακές ικανότητες που σχετίζονται με το δεξί εγκεφαλικό ημισφαίριο, όπως η αντιγραφή και η ανάκληση περίπλοκων γεωμετρικών φιγούρων. Οι έρευνες αυτές φαίνεται να συμβαδίζουν με παρατηρήσεις των ατόμων που έχουν διαγνωσθεί με Tourette, τα οποία ισχυρίζονται ότι δυσκολεύονται στην καθημερινή τους ζωή να θυμηθούν που έχουν βάλει διάφορα αντικείμενα.
1. Έχω ξαναμιλήσει για τον καλύτερο ίσως βρετανό κωμικό όλων των εποχών Peter Cook σε ένα από τα πρώτα μου blogposts. Στο παρακάτω βίντεο μαζί με τον επίσης ταλαντούχο Dudley Moore, τον οποίο ισως κάποιοι γνωρίζετε από παλιότερες ταινίες του Hollywood, σατιρίζουν τους ψυχοθεραπευτές, την ψυχανάλυση και κυρίως την... θεραπεία της συμπεριφοράς.
2. Το επόμενο βίντεο είναι από την κωμική σειρά από σκετσάκια "A Bit Of Fry And Laurie". Τα σκετσάκια ήταν γραμμένα από δύο από τους αγαπημένους μου βρετανούς κωμικούς: τον Hugh Laurie - γνωστό σε πολλούς ως Dr House λόγω της σειράς House MD- και τον Stephen Fry - γλωσσολόγο, παρουσιαστή, συγγραφέα, σκηνοθέτη... Στο παρακάτω σκετς θέμα τους είναι δύο μπερδεμένοι "ψυχαναλυτές"...
3. Και τέλος οι γνωστοί σε όλους (ελπίζω) Monty Python:
Η δικαίωση των γκρινιάρηδων ήρθε...μέσω επιστήμης! Όταν κάποιος μιλά για τα συναισθήματά του, μπορεί πιο εύκολα να τα ελέγχει. Αυτό υποστηρίζει η έρευνα του ψυχολόγου του UCLA Matthew Lieberman.
Μετά από μια σειρά πρωτότυπων πειραμάτων ο Lieberman έδειξε ότι, όταν οι άνθρωποι έδιναν χαρακτηρισμούς σχετικά με τα αρνητικά συναισθήματα που είχαν άλλοι άνθρωποι σε εικόνες που τους παρουσιάζονταν βιώναν σε μικρότερο βαθμό τα αντίστοιχα συναισθήματα. Τα άτομα δηλαδή, που έβλεπαν εικόνες θυμωμένων ανθρώπων και τους χαρακτήριζαν "θυμωμένους" παρουσιάζαν χαμηλότερα επίπεδα αρνητικών συναισθημάτων σε σχέση με όσους απλά έβλεπαν τις ίδιες εικόνες χωρίς να τις χαρακτηρίζουν. Δυστυχώς, ανάλογα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν και στην περίπτωση των θετικών συναισθημάτων.
Σύμφωνα με τους ερευνητές όταν κάποιος μιλά για συναισθήματα ενεργοποιείται μια περιοχή στον εγκέφαλό του, η αμυγδαλή, η οποία θεωρείται υπεύθυνη για τη ρύθμιση των συναισθημάτων. Έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η περίεργη διαπίστωση μείωσης της έντασης των συναισθημάτων, όταν αυτά εκφράζονται με λέξεις.
Η συγκεκριμένη έρευνα ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην εξήγηση πολλών δραστηριοτήτων και να στηρίξει με την αποτελεσματικότητα πολλών ειδών ψυχολογικής θεραπείας που έχουν ως βάση τους τη συζήτηση και την έκφραση της ψυχικής κατάστασης του θεραπευόμενου.
Το σύνδρομο Capgras ή παραίσθηση Capgras είναι μια από τις πιο παράξενες γνωστές διαταραχές. Οι ασθενείς που έχουν το συγκεκριμένο σύνδρομο πιστεύουν ότι τα κοντινά τους πρόσωπα δεν είναι αυτά που ήταν και ότι έχουν αντικατασταθεί από απατεώνες ή κλώνους! Το σύνδρομο Capgras είναι πιο συνηθισμένο σε άτομα με ψύχωση (σχιζοφρένεια), αλλά μπορεί να είναι αποτέλεσμα εγκεφαλικού τραύματος ή άνοιας. Ο πρώτος που περιέγραψε το σύνδρομο αυτό και του έδωσε και το όνομά του ήταν ο Γάλλος ψυχίατρος Joseph Capgras (1873-1950) μαζί με τον συνάδελφό του Reboul-Lachaux το 1923.
Αιτίες: Οι αρχικές υποθέσεις των επιστημόνων συσχέτιζαν το σύνδρομο Capgras με την προσωποαγνωσία. Η ανακάλυψη όμως της ύπαρξης δύο οδών αναγνώρισης των προσώπων (μιας συνειδητής και μιας υποσυνείδητης) η κατάσταση άλλαξε. Το 1990 οι ψυχολόγοι Hadyn Ellis και Andy Young υπέθεσαν ότι στην παραίσθηση Capgras συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που συναντάμε στην προσωπαγνωσία. Τα άτομα μπορούν συνειδητά να αναγνωρίζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά η αναγνώριση αυτή δε συνοδεύεται με τις αναμενόμενες σωματικές και συναισθηματικές αντιδράσεις. Έτσι ενώ αναγνωρίζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα αισθάνονται ότι κάτι δεν είναι φυσιολογικό και καταλήγουν να έχουν τη συγκεκριμένη πεποίθηση.Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξαν εκείνη την περίοδο και οι William Hirstein και Vilayanur S. Ramachandran. Ο Ramachandran προχώρησε μάλιστα την υπόθεση και θεώρησε ότι το σύνδρομο Capgras είναι το αποτέλεσμα της αποσύνδεσης του μετωπιαίου λοβού, όπου πραγματοποιείται η αναγνώριση των προσώπων και του μεταιχμιακού συστήματος που έχει σχέση με τα συναισθήματα.
Η διαταραχή Tourette (ή αλλιώς σύνδρομο Gilles de la Tourette) είναι μια νευρολογική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Ο πρώτος που την περιέγραψε με εντυπωσιακή ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα ακρίβεια ήταν ο Georges Gilles de la Tourette το 1885. Μέχρι να υποπέσει στην αντίληψή του, η συγκεκριμένη διαταραχή αντιμετωπιζόταν σαν μια ακόμα μορφή υστερίας ή χορείας.
Αναρτήσεις
